ขอบฟ้ากว้าง ทางสายฝัน วันเบาๆที่เมืองพม่า ตอนที่ 2

นักท่องเที่ยวที่มีใจรักการถ่ายภาพขึ้นไปลั่นชัตเตอร์กันมือเป็นระวิง
บ้างก็รอคอยด้วยความอดทนที่จะได้รถม้าวิ่งมาเข้าฉากสักคัน

คราวนี้รถม้าเรียงแถวมาเข้าฉากแบบยกชุด
เรียกเสียงฮือฮาแก่บรรดาเซียนกล้องทั้งหลาย

(ผมเดาเอาเองว่านี่เป็นแก๊กอย่างหนึ่งเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว
จริงเท็จประการใดโปรดอย่าพึ่งเชื่อ

ศาสนสถานที่พุกามเคยมีมากมายถึงสี่พันกว่าแห่ง
ปัจจุบันเหลือ2217แห่ง ซึ่งส่วนใหญ่รกร้างอย่างที่เห็น
แต่ก็มีบางแห่งที่ผู้คนยังให้ความเคารพศรัทธาเป็นอย่างสูง
ยังมีการประกอบศาสนกิจทะนุบำรุงเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
อย่างเช่นเจดีย์ชเวซิกอน
องค์พระเจดีย์ยังเป็นสีทองเหลืองอร่ามแบบเดียวกับเมื่อเก้าร้อยปีก่อน

เณรน้อยแห่งชเวซิกอน

พม่ามีภาพที่แปลกตาประเทศอื่นอยู่อย่างหนึ่ง คือผู้หญิงทาแป้งขาวค่อนประเทศ
แป้งนี้มีชื่อว่าthanakha (ตะนะคา)   ทำมาจากเปลือกไม้ชนิดหนึ่ง เอามาฝนๆๆจนเป็นผง
ลักษณะการทาไม่ใช่เพื่อการประทินโฉมแบบเมค-อัพใบหน้าให้ดูขาวเนียน
แต่เป็นการทาที่เน้นหนักไปที่ตรงแก้ม เพื่อถนอมผิวไม่ให้กร้านแดดกร้านลม
ผิวพม่าจึงเนียนผุดผ่องเป็นธรรมชาติด้วยประการฉะนี้
สาวๆที่แบกเป้มาเที่ยวคณะเดียวกันชอบตระเวนหาซื้อแป้งthanakhaของแต่ละเมือง
ตอนแรกๆก็จำชื่อแป้งthanakhaไม่ได้สักที
ตอนหลังมีบางคนหัวใสท่องว่า thanakha=ทาหน้าค่ะ
คราวนี้ได้ผล  จำแม่นไม่มีพลาด
ทาหน้าค่ะ=ตะนะคา

เจ้าท่อนไม้ที่แม่ค้านั่งขาย คือไม้ตะนะคาที่เอาเปลือกมาฝนกับหินเป็นแป้งนั่นเอง

สังเกตุว่าการทาแป้งของเขามีหลายสไตล์
ส่วนใหญ่จะทาแป้งเป็นวงกลมตรงกลางแก้มแบบแม่ค้าสองคนริม ในภาพ
ส่วนแม่ค้าคนนั่งกลางทาเสียขาววอกทั้งหน้า คงเป็นกลยุทธทางการตลาดเพื่อเน้นตัวผลิตภัณฑ์ที่เธอขายอยู่

บางคนเป็นลายใบไม้ดูแปลกดี

ผมมีข้อสังเกตในใจว่า
การผัดหน้าด้วยแป้งตะนะคาน่าจะเป็นเรื่องของประชาชนพื้นฐาน
แต่เด็กนักเรียน นักศึกษาในเมืองใหญ่  ผู้มีการศึกษาหัวใหม่จะไม่ประแป้งไปไหนมาไหนกัน
สาวๆที่จบปริญญาด้านภาษาต่างประเทศ แล้วมาทำงานแผนกต้อนรับในโรงแรมใหญ่ๆ
ไม่มีใครยอมประแป้งเลย